Machtig,Prachtig,Krankzinnig Sulawesi

Hallo iedereen!

Na Borneo zijn we nu aangekomen aan ons laatste eiland: Sulawesi, en als je denkt dat Sulawesi er op de kaart raar uit ziet moet je er maar eens heengaan want het is in het echt nog veel raarder. Net als je denkt dat de cultuur in indonesie je een beetje bekend is kom je in Sulawesi en word je verrast, verbaasd en zelf geshockeerd.

Om te beginnen is Sulawesi qua landschap een compleet andere wereld; Het is droger, er staan naaldbomen veel bergen van limestone en ontzettend veel bamboe, het zuiden van sulawesi deed ons soms meer aan griekenland denken dan aan Indonesie. (Voor de geintresseerden, dat Sulawesi zo anders is qua landschap dan bijvoorbeeld java,sumatra of Borneo komt doordat  deze eilanden vroeger aan het vasteland van Azie vastgezeten hebben, alle eilanden ten westen van Sulawesi hebben ooit aan Australie vast gezeten, en lijken dus qua natuur ergens op australie. Sulawesi is echter een uniek geval omdat het ooit aan zowel Azie als Australie vastgezeten heeft, en dus een compleet unieke mix van flora en fauna heeft)

Prachtig Toraja

Prachtig Toraja

We zijn nu echter iets meer naar het midden toe, naar het beroemde Taja Toraja. In dit gebied leeft het Toraja volk, een volk met een compleet eigen cultuur.  Onze ervaringen hier zullen we nooit meer vergeten, om te beginnen is de natuur hier prachtig, we hebben 2 dagen door de omgeving gelopen met zoveel mooie uitzichten,plekken en kleine dorpjes dat we niet wisten waar we moesten kijken, daarnaast zijn de mensen ontzettend vriendelijk en gastvrij maar hebben ook een krankzinnige maar eindeloos interessante cultuur.

Traditionele huizen, elke familie heeft er minstens een

Traditionele huizen, elke familie heeft er minstens een

Om te beginnen geloven ze dat de doden bezittingen mee kunnen nemen na de dood, en in de kist stoppen ze dan ook vele waardevolle spullen, hierna stoppen ze deze kisten diep in grotten en hakken ze graven uit in kliffen. Overal in Toraja zie je dan ook kliffen met graven erin, en de grotten zijn nog veel bizarder. In deze grotten liggen ontzettend veel kisten, sommige nieuw,sommige half weggerot en sommige helemaal weggerot. Om je heen liggen overal schedels en stapeltjes menselijke botten. Een onvergetelijke en zeker heel indrukwekkende ervaring. Buiten de grotten hangen sommige graven aan kliffen of zelfs in bomen.

Dagelijkse kost voor de mensen hier..

Dagelijkse kost voor de mensen hier..

Wat het meeste indruk heeft gemaakt moet toch wel de begrafenis ceremonie zijn. Een begrafenis hier duurt 3 dagen en de toraja geloven dat de doden meer geluk hebben naar mate er meer gasten zijn, dus alle toeristen uit de omgeving zijn welkom. De Toraja geloven echter ook dat dieren mee kunnen met de eigenaar naar het hiernamaals.  Wat er volgde hadden we niet helemaal verwacht..

Zo’n 5 buffels en misschien wel 12 varkens werden er geofferd tijdens de ene dag dat wij er waren. Tijdens de ceremonie vloeide het bloed rijkelijk en zo nu en dan lieten ze even de laatste doodskreet van een dier horen door de microfoon. De dieren werden daarna gevild en elke bezoeker krijgt een stukje vlees mee naar huis (hoe hoger de rang hoe meer en beter vlees). Deze zeer bloederige ervaring vond vooral Aimee helemaal fantastisch (zie foto)

Aimee vindt de ceremonie fantastisch!

Aimee vindt de ceremonie fantastisch!

Vandaag hebben we weer uren en uren gelopen, prachtige uitzichten gezien en hele vriendelijke mensen ontmoet. Tijdens onze wandeling kwamen we langs een groep mensen die een graf aan het verplaatsen waren en we werden meteen uitgenodigd voor een traditionele lunch. Varkensvlees gebakken en gerookt in een bamboestam, ontzettend lekker en ontzettend gastvrij. Ondanks de bloederige rituelen vinden we deze omgeving echt fantastisch!

Buffels en jongetjes onderweg

Buffels en jongetjes onderweg

Morgen vertrekken we naar Centraal Sulawesi, waar we hopen voor de laatste keer wat jungle te zien en op jacht gaan naar de zeldzame verlegen tarsiers.

Onze laatste dagen zijn nu wel aangebroken en we merken dat het vele reizen ons begint in te halen, na het wandelen vandaag zijn we dan ook helemaal kapot!

Tot over 10 dagen en we zullen nog 1 post doen vanuit Kuala Lumpur

Liefs, Jesse & Aimee

Borneo!

Het is al even geleden dat we iets van ons hebben laten horen maar dat komt vooral omdat we de laatste 10 dagen op een eilandje hebben gezeten waar ze geen internet hebben (vaak ook geen electriciteit..) We hebben hier in Borneo veel beleeft, zoveel zelfs dat we hier een korte samenvatting zullen doen.. nouja kort, kort ten opzichte van hoeveel we gezien hebben!
Wat een naar eiland..

Wat een naar eiland..

We zijn alweer aan het eind van onze tijd in Borneo. Borneo is duur en moeilijk bereisbaar, maar het is het allemaal waard. We hebben een mooie jungle-trek gemaakt waar we opnieuw orang-oetangs hebben gezien, rivierschildpadden en gigantische tarantula’s. 
Vanaf de hoofdstad Balikpapan zijn we onze reizen in Indonesisch Borneo begonnen. Deze hoofdstad is heel anders dan we verwacht hadden, het blijkt de rijkste stad van indonesie te zijn vanwege de olie en kolen die hier in de grond zitten.  Reizen hier is dan ook stuk duurder dan we verwachten maar nog steeds goed te doen voor Nederlandse begrippen. Wat wel lastig is is de Ramadan, tussen 5 ’s ochtends en 6 uur ’s avonds kan je niet op straat eten of drinken en de meeste eettentjes zijn dicht. We eten soms stiekem op wc’s of in onze hotelkamer maar voor een groot gedeelte doen we mee.  De mensen zijn hier wel, zoals overal, ontzettend aardig.
 Twee dagen zijn we weer de jungle in geweest, de jungle zelf was weer heel erg mooi maar wat je opweg ernaar toe ziet wordt je niet bepaald blij van.. grote stukken ontbossing en veel mijnbouw. Omdat het stuk Jungle dat we bezochten vrij afgelegen was hebben we een gids in de armen genomen die ons erheen bracht. Lily heette ze, een vrouw mollige van middelbare leeftijd die meer een moeder voor ons lijkt te zijn dan een gids. Ze stopte ons de hele dag vol met eten en hapjes terwijl ze zelf vast voor de Ramadan. Verder let ze steeds op ons en is het vervoer aan het regelen (auto, kano, auto, lopen) Uiteindelijk hebben we 2 dagen doorgebracht in een grote hut van het WNF aan de rand van de jungle, hier lag Lily luidsnurkend op de veranda terwijl wij jungle treks deden, we hebben hier weer prachtige bloemen gezien, grote vlinders, weer 2 Orang-Oetangs en ’s nachts twee tarantula’s zo groot als je hand!  Erg spannend allemaal, vooral de 1 uur durende tocht ’s nachts vonden we allebei bijna te spannend. (ondertussen liep het 8 jarige zoontje van de gids mee met zaklamp en op teenslippers)
in de avonden hebben we simpel maar heerlijk gegeten en heel veel gekletst met Lily die maar door bleef praten over van alles en nog wat. We hebben een hoop indonesisch van haar geleerd en ze bleef maar doorgaan over hoe fantastisch ze het vond dat wij wat woordjes spraken. Ook de andere gidsen waren allemaal ontzettend aardig en we aten ’s avonds met ze allen en hebben ontzettend gelachen. Het grote hoogtepunt van Borneo bevond zich echter niet in de Jungle..
 
 Hierna zijn we vertrokken naar Derawan, een klein eilandje voor de kust van Oost-Borneo.
Derawan was lastig bereikbaar, je moet van de hoofdstad naar een kleine stad vliegen, daar vervoer regelen naar een klein vissersplaatsje en vanaf daar moesten we dan een boot zien te charteren om op het eiland te komen. Veel gedoe zeker omdat niemand, maar dan ook bijna niemand in deze regio engels spreekt. We leren dan ook ontzettend veel indonesische woordjes en we hebben zelf alles weten te regelen.
Schildpad op het strand na het eieren leggen.

Schildpad op het strand na het eieren leggen.

Het eiland Derawan was alles wat we ervan verwacht hadden en meer. Het is klein, je kan er omheen lopen in een uurtje en er is maar 1 klein dorpje op het eiland aan de ene kant, de andere kant is niets dan witte stranden. De wateren rond dit eiland zijn prachtig helder en zodra je het water in gaat zit je tussen prachtig kleurrijk koraal, honderden vissen en zelfs schildpadden.
De bedreigde greenback schildpad (flink groot!) broed op dit eiland en vanuit ons huisje op palen zien we er meerdere per dag in de zee drijven. Ook tijdens het snorkelen rond het eiland komt er regelmatig eentje langsdrijven.
 ’s nachts bij hoog tij komen de schildpadden het strand op om eieren te leggen. We hebben dit twee keer mogen meemaken en dit is een fantastische ervaring. De ranger op het eiland graaft een deel van het gat waarin de schildpad zit uit en dan kan je zien hoe de schildpad in meer dan een uur ongeveer 150 eieren legt. De schildpad laat ons dichtbij komen en lijkt het allemaal geen probleem te vinden, zelfs niet als de ranger alle 150 eieren oppakt en meeneemt. (Omdat het een bedreigde diersoort is worden de eieren binnen bewaard zodat ze allemaal uitkomen). Toch ontsnapt er ook wel eens een nest aan de ranger en tijdens onze eerste nachtelijke strandwandeling vonden wij dan ook vele schildpadjes die we voorzichig naar zee hebben geholpen. Echt een hele hele bijzondere ervaring.
 Run little one!
Tijdens onze dagen hebben we een stel ontmoet uit Birma waarmee we een boot hebben gecharted om ons naar 2 eilandjes in de buurt te brengen, op de eerste Kakaban is een meer vol met letterlijk duizenden kwallen, deze hebben in dit meer hun angels verloren waardoor je er doorheen kan zwemmen een hele bizarre ervaring maar ook heel uniek.
Daarna gingen we snorkelen rond het eiland, waar het koraal aan de kust ineens loodrecht naar beneden gaat een drop van wel 600 meter! Hier zagen we gigantische scholen vissen, sommige groot sommige klein, kleine clownsvissen en meer kleurrijke vissen dan je je kan voorstellen. Derawan staat dan ook bekend als een van de beste plekken ter wereld om te duiken, maar veel duikers zien er vanaf omdat het duur is en je eigenlijk alles ook snorkelt kan zien.
Het absolute hoogtepunt van de trip was het snorkelen met Manta’s, de boot stopte voor ons midden tussen de plankton en de bootman vertelde ons dat we hier manta’s zouden kunnen vinden, zodra we in het water sprongen zagen we ze al, zo’n 20 manta’s om ons heen! Gigantische beesten zijn het, die heel elegant door het water zweven en af en toe met hun vinnen boven water komen, sommige waren wel 2.5 meter lang en allen waren eigenlijk groter dan wij! Ik heb nog nooit zo’n bijzonder beest in het water gezien en Aimee en ik zijn nog steeds helemaal overdonderd over deze ervaring.
 
Tot wel 2.5 meter lange manta's zwommen om ons heen

Tot wel 3 meter lange manta's zwommen om ons heen

De daarop volgende dagen hebben we een ontzettend aardig zuid-afrikaans stel ontmoet, met wie we lekker zijn gaan eten (elke dag verse vis,garnalen of krab!) en waarmee we nog een keer een boot hebben gecharted voor de manta’s, we balen enorm dat we geen onderwater camera hebben..
Morgen vertrekken we voor Sulawesi, weer een compleet ander eiland waar we natuurlijk meer avonturen gaan beleven en natuurlijk jullie weer wat zullen laten horen!
liefs,
Jesse en Aimee
 

Aceh,Orang-Oetangs & een Razzia

Lieve Iedereen,

Er is de afgelopen dagen ontzettend veel gebeurd, dus hier een lange blog.. (Aimee ligt even te slapen dus ik schrijf even vanuit de ik-vorm)
Na een paar heerlijke en vooral rustige dagen op Lake Toba (Zwemmen, zonnen, verbranden,heerlijk eten, andere backpackers ontmoeten) besloten we het avontuur op te zoeken. In plaats van het overhypte en te toeristische bukit lawang waar iedereen heen gaat voor een jungle met uitgelopen paden en (daar semi-wilde) Orang Oetangs  en pakten wij een busje naar Aceh.

Voordat jullie allemaal beginnen te gillen, Aceh is de mooiste provincie van Sumatra en de mensen zijn net zo aardig als in de rest van indonesie. We hebben ons goed voorbereid en ons respectvol gekleed, en hebben eigenlijk geen enkel probleem gehad in Aceh. De mensen die ons in Aceh van Kutacane naar Ketembe brachten (van een grotere plaats naar een heel kleintje) deden dit zelfs gratis. Na een trip van 9 uur in een openbaar busje met de slechtste wegen die ik ooit heb gezien kwamen we aan in Ketambe. Hier zaten we in een houten huisje aan de rivier, aan de overkant van de rivier begon het regenwoud en zag je al apen van boom naar boom springen ( Thomas- Leaf - Monkeys).

Een Thomas-Leaf-Monkey zit vlakbij ons huisje in een boom te chillen.

Een Thomas-Leaf-Monkey zit vlakbij ons huisje in een boom te chillen.

Wassen deden we in de rivier waarop ons huisje uitkeek, in de river had je   uitzicht op mistige regenwoud bergen. Met ons in de river waren er zo’n 100 rode zwaluw-achtige vogels en we voelden ons nu al thuis  in het wilde gebied.

Uitzicht vanuit de river waaraan ons huisje lag

Uitzicht vanuit de river waaraan ons huisje lag

Aimee wast zich in de rivier
Dezelfde avond nog hebben we kennis gemaakt met Yari en Nina, een fins stel dat in China woont en met henzijn  we de komende 4 dagen opgetrokken.
Die nacht merkten we voor het eerst echt dat we in Aceh waren, toen er luid op onze deur geklopt werd en er maar liefst 15 (!!) politieagenten in uniform voor onze deur stonden “Razzia! Razzia!” Riepen ze.En vroegen of ik toevallig met een ongetrouwde moslim-vrouw sliep. Toen ik vertelde dat dat niet het geval was kregen we een opmerkelijk aardige “Okay! Sorry and sleep well mister!”. Verbaasd maar half slaapdronken dook ik het bed maar weer in. De agenten gingen verder naar het volgende huisje en daar herhaalde het hele schouwspel zich weer opnieuw.
De eigenaar vertelde ons de volgende ochtend dat de agenten hier eens per zoveel tijd door hun geld heen zijn, ze trekken dan midden in de nacht alle huisjes van het hele dorp langs op zoek naar ongetrouwde moslims die het bed delen. Als ze die vinden sluiten ze ze op in de gevangenis ténzij ze 1.000.000 rp kunnen betalen (+/- 70 euro). Zo corrupt zijn ze hier dus weer wel. Maar de eigenaar drukte ons op ons hart (net zoals iedereen voor ons dat had gedaan) dat toeristen altijd met rust gelaten worden.
De Volgende dag vertrokken we voor een Jungle trek van 3 dagen en 2 nachten. Samen met de 2 finnen, onze gids en, een drager en een kok. De tocht was geweldig maar ook ontzettend zwaar. Na 10 minuten door de jungle lopen waren we alle 4 al compleet doordrenkt met zweet, en toen moesten we nog een paar uur, we hadden ons goed voorbereid qua kleding maar het is in het regenwoud zo ontzettend warm en vochtig dat elke kilometer die je loopt voor 10 telt. Wat ook niet meehielp was dat de jungle niet bepaald vlak was. Het had steilere stukken dan ik ooit geklommen heb en door de vele bomen en planten moest de gids met zijn kapmes vaak omwegen maken.  De jungle daar bij Ketambe is wel de mooiste plek die ik ooit heb gezien, prachtige bloemen , gigantische bomen en overal insecten, waaronder gigantische mieren, bloedzuigers en de mooiste vlinders. Er zitten hier overigens ook pythons en cobra’s onze gids wist ons halverwege de trek nog even doodleuk te vertellen dat die laatste een ’striking distance van 2.5 meter hebben’..
img_4372-large
We kwamen langs bomen van elke meters dik en met vreemde gekartelde stammen. Maar het allergaafste aan de jungle waren de dieren. De hele dag door is het geen minuut stil, overal hoor je krekels, insecten, apen, vogels, en vooral de paringsroep van de Gibbon. Vooral ’s nachts is het geweldig om te horen hoeveel er om je heen leeft.  Al na 2 uur lopen stopte onze gids, hakte een pad door dikke vegatatie en zagen wij hoog in de boom voor het eerst de oranje arm van een Orang Oetang. Hij zat hoog in een boom lekker fruit te eten en te luieren. We waren ontzettend blij er nu al een te zijn, want er zijn mensen die daar dagen over doen.

Grote Oude Orang-Oetang kijkt vanuit hoog in de boom terug naar ons

Grote Oude Orang-Oetang kijkt vanuit hoog in de boom terug naar ons

Het bleek echter dat we ontzettend geluk hadden en ook nog een hele goede gids, we hebben in totaal namelijk 8 wilde orang oetangs gezien! Sommige zelfs zo dichtbij dat ze terug keken en op enkele meters kwamen. Het zijn ontzettend mooie beesten en zelfs van een afstand zie je gelijk dat het mens apen zijn, ze hebben duidelijk emotievolle gezichten en dragen hun jongen op een voor ons bekende manier bij zich. Het mooiste moment was dan ook aan het eind van de eerste dag toen we drie oerang-oetangs bij elkaar in een kale boom zagen, op nog geen 6 meter afstand, vader moeder een een jong van een paar jaar oud. Ze slingerden samen voor ons langs, stopten om naar ons te kijken en gingen toen weer verder. Onze trip kon niet meer stuk!
img_4550-large
Die nacht hebben onze tent op gezet langs een rivier, hier hebben we lekker  in gezwommen, waarna onze kok een maaltijd voor ons maakte, (rijst met verse vis) na deze prima maaltijd gingen we tevreden en moe slapen, helaas ging het toen mis. Ik moest midden in de nacht gigantisch overgeven. daar stond ik dan aan de rand van ons kamp, in het pikkedonker in het oerwoud. Mijn maag ging volledig ondersteboven en ik had nog geluk dat ik niet tussen de mieren stond.  Ik ging snel maar weer slapen
De volgende ochtend had ik enorme kramp in me maag, mijn hoofd was licht en mijn lichaam zwak, na een paar uur kwam er ook nog eens koorts opzetten en Aimee en ik waren doodsbang dat ik Malaria zou hebben opgelopen.
Echter, een uur later raakte Aimee ook ziek, en toen ik iets begon op te knappen na wat eten en nog een keer gigantisch over me nek gaan kwamen we tot de conclusie dat het voedselvergiftiging moest zijn geweest. Gelukkig hadden we Paracetamol, Imodium en O.R.S bij ons, dat heeft ons echt gered.
We besloten die dag niet  veel verder te trekken zoals de finnen deden (Terug kon natuurlijk niet zomaar, je zit midden in de jungle) Daarom gingen Aimee en ik met de koks mee, die de rechtstreekse en kortste route naar het volgende kamp namen. Wat volgde waren de zwaarste 2 uur van mijn leven, lopend door de jungle, op en neer met 39.4 graden. Gelukkig bleek het tweede kamp op een prachtige locatie aan het water bij hot-springs. Waardoor we dus in heerlijk (en stinkend) water konden baden.
Na de hele dag geslapen te hebben en voor het eerst weer normaal te eten werden we beide heel snel weer beter.
Redelijk gezond konden we toen gelukkig de derde dag nog normaal afmaken. De derde dag was weer net zo mooi als de eerste, de natuur was even prachtig, deze dag geen orang-oetangs maar wel Hornbills. Hele mooie grote vogels, en gibbons en nog meer thomas-leaf monkeys
Onze Gids met een rare plant

Onze Gids met een rare plant

Na deze prachtige maar toch ook zeer zware trek zijn we allebei helemaal opgeknapt, al zijn we wel zo’n 2 a 3 kilo kwijt. Maar  we zijn alweer hard bezig dit erbij te eten.
We zijn gister naar Kalimantan (Indonesisch Borneo) gevlogen, en verblijven nu in de hoofdstad  Balikpapan,  we zijn nog geen enkele toerist tegen gekomen en het aantal mensen dat engels spreekt komt wel heel dicht bij 0.
Balikpapan is de rijkste stad van indonesie en de prijzen vallen ons hier dan ook ontzettend tegen. Wel hebben we een aardige Indo ontmoet die hier nu al 30 jaar woont, we kwamen voor hem om te informeren over een mogelijke tocht naar het national park maar voordat we het wisten had hij iemand geregeld die onze was ging doen, wisten we een goed hotel en hadden we zowel een gids als een chauffeur. Dingen in Indonesie gaan soms heel erg makkelijk..
Zo ook ons visa verlengen, volgens veel mensen die we gesproken hebben zou dit onmogelijk zijn, zou de indonesische immigratie veel te moeilijk doen en zou het echt niet kunnen. Toen we er waren werden we meteen geholpen (zoals wel vaker stonden ze erop dat Aimee zou voordringen, blanken zijn hier nog heel zeldzaam) alles werd voor ons geregeld en 15 minuten later stonden we alweer buiten met het bericht dat we morgen al een verlengd visa konden ophalen.
Wat het hier nu lastig maakt is dat het Ramadan is, je kan op straat niet eten van zonsopgang tot zonsondergang en de meeste eet gelegenheden zijn dicht, waardoor we overdag nogal honger hebben en ons voor het drinken van water terug moeten trekken naar wc’s of het hotel. Hopelijk went het snel, we moeten nog de hele maand. Gelukkig is het na zonsondergang (al rond 6 uur) een feest hier, veel en lekker eten en de allervriendelijkste mensen
We hopen over een week een post te doen over het regenwoud hier, maar eerst moeten we er nog komen. We missen jullie en houden jullie op de hoogte!
Gelukkig waren we de 3de dag alweer bijna beter,

Gelukkig waren we de 3de dag alweer bijna beter,

veel liefs naar iedereen!
Jesse & Aimee

Eerste week

Hallo lezers,

uitzicht

Uitzicht vanaf Kamer

Wij hebben een heerlijke en vermoeiende tijd hier. We zijn inmiddels met hele lange busritten vanuit Medan naar Berastagi gegaan, en vanaf dat kleine bergdorp naar Lake Toba. Het is hier prachtig! In de ochtend felle zon en in de loop van de dag wordt het bewolkter en wat minder heet. We hebben vanuit onze kamer uitzicht op een baai met bergen aan de overkant en de zonsopgang. We lopen zo vanuit onze kamer het meer in, dat heerlijk verfrissend is. We hebben hier onze eerste goede nacht slaap gehad. En dat allemaal voor 3 euro per nacht! Met een klein veerbootje kun je naar de andere kant van het meer, en om die te laten stoppen moet je zwaaien vanaf de kade voor onze kamer. Aan de andere kant van het meer is een klein dorpje met een markt. Het volk hier; de Bataks, zijn christelijk en houden heel erg van muziek. Ze kunnen op een willekeurige straathoek in zingen uitbarsten.

De Ferry op Lake Toba

De Ferry op Lake Toba

Sumatra is een prachtig eiland.  Het is vooral een groen eiland vergeleken met waar we eerder zijn geweest. Overal zie je stukken woud en prachtige bloemen die we nog nooit eerder hebben gezien, in de verte zijn altijd begroeide heuvels en enorme bomen. Langs de weg zie je af en toe wat brutale aapjes.

Aimee en haar benen

Aimee en haar benen

De mensen hier vragen zich nog steeds af waar Jesse vandaan komt en we hebben zelfs al voordeel gehad van Jesse’s uiterlijk, toen we van de boot afkwamen en een hotel zochten werd voor ons speciaal een mooie kamer gezocht, terwijl de rest nog bij de receptie moest wachten!

Jesse neemt een frisse duik.

Jesse neemt een frisse duik.

Ondertussen is Jesse al gestoken door een vreemd insect, en is Aimee een beetje verbrand. Slapen hebben we de vorige 2 dagen niet gedaan vanwege schreeuwende geestelijk beperkte mensen naast onze kamer in Medan, en een gestoorde kamer-eigenaar  die van nachtelijke karaoke en vroege ochtend verbouwing hield.

We kijken uit naar twee dagen hier zwemmen, slapen en lekker eten, er vertrekken daarna weer naar een groot natuurpark waar we hopen wildlife te zien.

Liefs, Jesse & Aimee

Schoolmeisjes in Berastagi
Schoolmeisjes in Berastagi

Nog een week tot Indonesie!

schoenen